هرکجا باران گلی از خاک بر می آورد

باد، صبح چید نش را در نظر می آورد



فقرجای نا امید ی نیست وقتی گورکن

روزی اش را از دهان مرگ در می آورد



کرم بین پیله اش سر در نمی آرد که چیست

آخرش اما سر از پرواز در می آورد



ایستاده روی حرف جاده چون کوه و کمر

این درخت مرده آخر برگ و بر می آورد



بشکنیدم با خود ای شب ها که بختم سالهاست

روی دوشم برگ ها رابا تبر می آورد



آنقدر می ایستم تا مرگ را راضی کنم

انتظار عاشقان را تیغ، سر می آورد

                                                             مرتضي حيدري

  

  اغنيا كعبه روند و فقرا سوي تو آيند

                                 جان به قربان تو آقا كه تو حج فقرايي

    چه شود به چهره ي زرد من

                                نظري براي خدا كني

  كه اگر كني همه درد من

                             به يكي اشاره دوا كني